«Φτάνοντας στη Σκάλα, ο πρώτος άνθρωπος που συναντώ είναι ο Παρασκευάς που επιστρέφει στο σπίτι μετά τον απογευματινό καφέ, χαιρετιόμαστε και λέμε πως θα τα πούμε την επομένη.

Παντού επικρατεί μια ηρεμία, η Σκάλα είναι ανοιξιάτικη και μελαγχολική και η απουσία των εθελοντών είναι αισθητή. Τα παππούδια απέναντι στο παγκάκι ευχαριστιούνται μάλλον την ηρεμία του τόπου και τον ήλιο. Η Σκάλα μοιάζει να έχει επιστρέψει σε μια κανονικότητα.

Κάνω μια βόλτα στον συνοικισμό και προχωράω προς το ελαιοτριβείο. Μπαίνω στην αυλή και αρχίζω να κάνω μια συζήτηση για το πώς πάνε οι ελιές με τον Χ.Α., έναν αγρότη που συναντώ εδώ.
Μιλάμε για κάνα πεντάλεπτο και ίσως είναι το πρώτο άτομο –όλο αυτόν τον καιρό– που μίλησα μαζί του στη Σκάλα και δεν μου μίλησε για το προσφυγικό.
Κάθομαι σε μία από τις ταβέρνες της Σκάλας συζητώντας με τον ιδιοκτήτη της. Αφού λέμε τα νέα μας, κάπως έχει όρεξη να μου μιλήσει για τον χειμώνα που πέρασε. Λέει χαρακτηριστικά: “15 χρόνια πρώτη φορά έζησα τέτοιον χειμώνα. Όλα καλά, ωραίες στιγμές, και λάθη γίνανε, και πάρτι κάναμε, και δουλέψαμε όλοι, απ’ όλα.”

Μιλάει με μια εξιδανίκευση για τον χειμώνα που πέρασε και με μια αίσθηση σαν να είναι το τέλος μιας περιόδου.»