«Έπαιξε ένα κάλεσμα από κόσμο που ήταν ήδη εδώ, κόσμος από την Αθήνα που έτρεχε στο πεδίο, και αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί εδώ πέρα γιατί ήταν πραγματικά η αιχμή του δόρατος. Και ξεκίνησε όλο αυτό. Ακριβώς όπως ένας πλάτανος. Με λίγο πιο γρήγορους ρυθμούς.
Αυτοοργανωμένος, αλληλέγγυος, όχι εθελοντής, όχι φιλάνθρωπος, αλλά μαζί με τον άνθρωπο, κι όχι αφ’ υψηλού. Αυτό που αγαπήσαν οι άνθρωποι που πέρασαν από δω και το έδειξαν με πάρα πολλούς τρόπους ήταν το ότι δεν τους αντιμετωπίζαμε απλώς σαν νούμερα ή σαν κακόμοιρους, τύπου “Ελάτε να σας βοηθήσουμε” και “Τι τραβάτε!” κ.λπ.
Τους κοιτάγαμε στα μάτια, τους χαμογελάγαμε, δίναμε τα χέρια, μας δίναν τα χέρια κι αυτοί, άνθρωποι προς ανθρώπους. Αυτό ήταν, ίσως, το ελάχιστο ψήγμα αξιοπρέπειας που πήρανε σ’ αυτό το ταξίδι. Γιατί το μετά είναι εξίσου σκοτεινό.»
Μαρτυρία αλληλέγγυου
